*********အာသီသ
*********
ဘာလိုလိုႏွင့္ သၾကၤန္ေတာင္ က်ေတာ့မယ္။ သၾကၤန္ မကဲရတာလည္း အေတာ္ေတာင္ ၾကာသြားၿပီပဲ။ ေပ်ာ္ရာမွာမေန ေတာ္ရာမွာေနပဲေပါ့။ ဧၿပီ တစ္ရက္ေန႔က ဘယ္သူ႔ကို April Fool လုပ္ရမလဲ စဥ္းစားေနတာ၊ ဒါေပမယ့္လည္း ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေတာင္ လိပ္ပတ္မလည္ ၿဖစ္ေနေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေနာက္လိုက္ရဘူး။ အသိ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္က ၿမန္မာသၾကၤန္ပြဲ အဘူဒါဘီမွာ ႏြဲမယ္ ေကာင္မေလးေတြလည္း အမ်ားႀကီး လာလိမ့္မယ္ လာခဲ့ပါ ဆိုတာေတာင္ အေၾကာင္းမၿပန္အားလို႔ သူက ဧပရယ္ဖူးလုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး အမွန္အကန္ဖိတ္တာပါ ႏွစ္တိုင္းလည္း လုပ္ေနၾကဆိုၿပီး ႐ွင္းခ်က္ ထုတ္ရတဲ့အထိပဲ။
အမွန္တကယ္က ကြန္ပ်ဴတာေ႐ွ႕ကို မေရာက္ႏုိင္တာ။ ေကာ္မင္း႐ွင္းနီးဆိုေတာ့ ေတာက္တိုမယ္ရေတြက အမ်ားသား၊ အေတြ႔အၾကံဳေတာ့ရပါရဲ့၊ ခိုင္းတိုင္း အကုန္ လုပ္ေပးေနရေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း မကုတ္အားဘူးေပါ့။ ဒီၾကားထဲ တ႐ုပ္ေတြရဲ့ စီမံမႉ႔ေတြက ေတာ္လြန္းလို႔ ပစၥည္းဝယ္ရင္ အိပ္ထဲက ပိုက္ဆံစိုက္ထုတ္ဝယ္ ၿပီးမွၿပန္ေတာင္း လကုန္မွ ဘဏ္စားရင္းထဲၿပန္ရ …ဟူး…ေၿပာမဆံုးေပါင္ ပါပဲ။
ကိုဝင္းစိုးေ႐ႊႏွင့္ ၿဖိဳးႀကီးကေတာ့ ပင္လယ္ထဲ ေနပူဒါဏ္ လိွဳင္းပုတ္ဒါဏ္ ခံၿပီး ၿမန္မာႏွစ္သစ္ကူးကို ၿဖတ္သန္းရေတာ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေက်ာ္တင့္ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး ထိန္းခ်ဳပ္ခန္း ေကာ္မင္း႐ွင္းနီး လုပ္ရၿပီမွတ္တာ၊ တကယ္တန္းက်ေတာ့ အေသးအမႊား ကိစၥေလးေတြက တယ္မလြယ္ပါလား..။ ဧပရယ္တစ္လလံုးလံုး ဒီအတိုင္းပဲ နားရက္မ႐ွိ အလုပ္ဆင္းရမယ္ ဆိုေတာ့ သၾကၤန္ဆိုတာ ဘာမွန္ေတာင္ သိလိုက္မွာမဟုတ္။
ေအာ္..တစ္ခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕ရဲ့ ဘဝေတြဟာ တယ္အားက်စရာ ေကာင္းပါလား…။ အဲ..လာၿပန္ၿပီ ေနာက္တစ္ေယာက္..၁၁ရက္ေန႔မွာ သၾကၤန္ပြဲလုပ္မယ္ လာခဲ့ပါတဲ့…၊ ေရာ္…ပိုးထေနတယ္ဆိုမွ မအားတာသိလို႔ ဧပရယ္ဖူး လုပ္ေနတာမ်ားလား ေအာက္ေမ့တယ္။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ ဒူဘိုင္းလို ေနရာမ်ိဳးမွာ ဒီလိုပြဲမ်ိဳးေလးေတြ ၿဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ႏွိင္တာ ခ်ီးက်ဴးစရာပဲ။ ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ဘာသာ ယဥ္ေက်းမႉ႔ ပြဲေလးကို မေမ့မေပ်ာက္ ထိန္းသိမ္းၾကတာ ဂုဏ္ယူစရာပါ..။ တစ္ခါတုန္းကလည္း သာသနာၿပဳ ဘုန္းဘုန္းတစ္ပါး ၿပည္ဝင္ခြင့္ရေအာင္ အခက္အခဲမ်ားၾကားက ဝိုင္းဝန္း ကမက႒ ၿပဳလိုက္ၾကတာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေအာင္ၿမင္သြားၿပီး ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ လာေရာက္ခြင့္ရတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးအၿဖစ္ မွတ္တမ္း ဝင္သြားပါေတာ့တယ္။ အားလံုး ႐ုန္းကန္ေနရတယ္ ဆိုေပမယ့္လညး္ အေရးႀကံဳလာရင္ေတာ့ ေသြးႏွီးၾကပါတယ္။
ဧပရယ္ဖူးက ကိုယ္မလုပ္လိုက္ရပါဘူး သူဘာသာသူ ၿဖစ္သြားတာ၊ ကန္ေဘာက္မွာ ပိုက္လုိင္း ေပါက္သြားလို႔ အားလံုး ၿပာရာခပ္သြားတာ အခုေတာ့ ၿပန္လည္ၿပဳၿပင္ဖို႔ အခ်ိန္ယူရမယ္ဆိုပဲ။ သႀကၤန္တြင္းအထိ အလုပ္မၿပီးရင္ေတာ့ ရဲတံခြန္က သူငယ္ခ်င္းေတြ ေႁမြကိုက္ၿပီး။ ဒီၾကားထဲ ”တားတာ”လုပ္မဲ့ သူေတြကလည္း တန္းစီေနေတာ့ က်န္ခဲ့တဲ့ ကိုကိုေတြအတြက္ ဝန္ပိုၿပီေပါ့။ အလုပ္လုပ္ရတာက တစ္ပိုင္း ေတာ္ၾကာ အပိုဆုေၾကးတို႔ လခတို႔ တိုးမရဘူဆိုရင္ ေႁကြပီ။
ေဘာ္ဒါႀကီး ကိုၿမတ္မင္းတစ္ေယာက္လည္း အေဖၚမ႐ွိ ပ်င္းေန႐ွာလို႔ ဘယ္ေန႔သူ႔ဆီ လာမလဲပဲ တဖြဖြ ေမးေန႐ွာေလရဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္ေလ..အစစ အရာရာ အေကာင္းခ်ည္းေတာ့ ဘယ္ရမလဲ၊ အဆိုးနဲ႔ အေကာင္းဆိုတာ ဒြန္ပဲမဟုတ္လား…။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အိမ္မၿပန္ရဘူး ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ႐ွိတယ္၊ သူကေတာ့ အိမ္ၿပန္ရတယ္ ဒါေပမယ့္ တစ္ေယာက္ထည္း၊ ၾကာလာေတာ့လည္း ၿငီးေန႐ွာမေပါ့။ သူ႔ခမ်ာ ေၿခေမႊးမီးမေလာင္ ႐ွိသမွ် အေမႊးမီမေလာင္ ေနလာရာကေန ကုိယ္စားဖို႔ ကိုယ္တုိင္ ႀကိဳးစားပမ္းစား ခ်က္ေနရေတာ့ ( ၾကက္ဥေႀကာ္၊ အသားေႀကာ္ ) အိမ္ဟင္းထမင္း လြမ္းပီေပါ့။ ကိုၿမတ္မင္းက ဟင္းဆိုရင္ ခါးမွႀကိဳက္တာ၊ ဒါေၾကာင့္ သူခ်က္တဲ့ ဟင္းေတြဆို အၿမဲတမ္း တူးခါးေနတာပဲ။ ဒီၾကားထဲ ေရာက္လာေတာ့မယ့္ သူေတာ္ေကာင္းေတြအတြက္ ေခါင္းစားရ၊ အလုပ္ေခၚစာေတြ႔ရင္ ဘယ္သူွ႔ဆီပို႔ရမလဲ စဥ္းစားရႏွင့္ တကယ္တမ္းလုပ္ရမယ့္ သူ႔အလုပ္က ေအာ္ပေရတာဆိုေတာ့ သိၾကတဲ့အတိုင္း ေဆးလိပ္ေသာက္လိုက္ ကြမ္းစားလိုက္ပဲေပါ့။ (ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ ္နာမည္ဖ်က္တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး..ဟဲဟဲ..ဒါေပမယ့္ အမွန္ပဲ)
ခ်စ္လွစြာေသာ ေနာင္ေတာ္ႀကီး ကိုၿမင့္လြင္ႏွင့္လည္း မၾကာခဏ နက္ေပၚမွာေတြ႔ရတယ္။ စကၤာပူေရာက္ စကၤာပူလုိ က်င့္တာလားေတာ့မသိ ေန႔တိုင္းနီးပါး ဂ်ီေတာ့ေပၚမွာေတြ႔တယ္။ အၿမင္မွန္ေတြရၿပီး အရင္လို ပိုက္ဆံ သိပ္မသံုးေတာ့ဘူးတဲ့။ ေႁခြတာေနၿပီဆိုပဲ။ သူလည္း ဗံုလံုတလွည့္ ငါပ်ံတလွည့္ ၿဖစ္ေနၿပီ၊ အရင္က သူေဟာက္စားလုပ္ခဲ့တဲ့ ကိုအလိုင္းက သူကိုၿပန္ေဟာက္တာ ခံေနရၿပီ။ တစ္ခ်ိဳ႕ဝဋ္ေတြက ေနာက္ဘဝမကူးဘူးဆိုတာ သိပ္မွန္ပါကလား။ သူဝတ္ေနၾက ပရီးမီးရား သၾကၤန္အကၤ်ီ အဝါေရာင္ႏွင့္ အစိမ္းေရာင္၊ စစ္ေရာင္ေဘာင္းဘီတို တို႔ႏွင့္လည္းလမ္းခြဲလိုက္ၿပီဆိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူသိပ္ခ်စ္တဲ့ သူ႔ဆရာေဟာင္း ဖရဲသီးေပးတဲ့ နာရီႏွင့္ေတာ့ ဆက္လက္ လက္တြဲေနတုန္းပဲ။
(ကိုၿမတ္မင္းႏွင့္..ခ်စ္ကိုႀကီး ကိုၿမင့္လြင္..အတြက္အမွတ္တရ)
**************
